Przypominam sobie doskonale, kiedy nasi piłkarze trafili w el. MŚ`94 na ekipę egzotycznego San Marino. Mając dziewięć lat zacząłem interesować się “na poważnie” futbolem, więc przez mgłę zapamiętałem moją wielką radość po bramce Furtoka strzelonej ręką. Tylko jakoś komentarz taty był dla mnie dziwny: “Z takimi kelnerami to oni powinni minimum pięć bramek strzelać!” – krzyczał rozemocjonowany. Rozumiałem na tyle, że Polska wygrała mecz el. MŚ i brzmiało to dumnie, więc chyba jako jeden z nielicznych cieszyłem się z rezultatu
Później się trochę już w piłce podedukowałem, wiedziałem komu możemy spuścić łomot, a kto nam. Jednak San Marino zawsze darzyłem taką estymą oraz aurą tajemniczości, jak każdego innego “kopciuszka” europejskiego futbolu. Bo czy fajnie jest mieć jedno zwycięstwo oraz kilka remisów w historii? Z drugiej strony, kiedy patrzę na radość tych piłkarzy po strzeleniu bramki Irlandii czy Anglii (bramka na Wembley w 12 sekundzie) to myślę sobie, że strasznie sympatyczna to ekipa piłkarska. Zresztą, San Marino liczy ledwie 30 tys. mieszkańców – zatem wyobraźmy sobie, że na Wembley jedzie, np. Wilga Garwolin, BKS Bochnia czy Mrągovia Mrągowo.

Od wtorku pragnę poczuć się jak Sanmaryńczyk. Zamieszkałem w stolicy tego pięknego kraju i spędzę tutaj najbliższe 6 dni (pierwszy urlop od 1,5 roku). Poznaję ich kulturę, kuchnię (mniam mniam), sposób bycia. Zwiedzam wszystko co się da, każdą małą uliczke, wioskę, wzgórze… i wszędzie piję espresso Mieszkańcy San Marino to naród o dużej dumie państwowej, uczuciu odrębności, patriotyzmu. Jego ciekawa historia i państwo, którego istnienie jest ewenementem w dzisiejszych czasach, robią ogromne wrażenie.

No i calcio W każdej małej osadzie (a jest ich dziewięć, każda z zamkiem – twierdzą) jest boisko takie, jakiego nie powstydziłaby się większość polskich trzecioligowców (tych z nowej III ligi). Dodatkowo w republice znajduje się stadion narodowy w Serevalle, na którym zasiądę prawdodpobnie dopiero w sobotę podczas meczu ligowego, oraz centrum sportowe w stolicy, w którym znajduje się siedziba piłkarskiej federacji San Marino. Byłem tam dzisiaj w poszukiwaniu sportowych suwenirów. Panie z biura patrzyły na mnie początkowo trochę dziwnie, bo czemuż to turysta trafił akurat do nich. Po krótkiej rozmowie wiedziały jednak, że nie trafiłem tam przypadkowo i wracam bogatszy w piękny meczowy proporczyk oraz odznakę. Ale także mam chrapkę na coś, co było dla mnie “really excited” – kosztująca raptem 60 Euro piękna książka o historii piłkarstwa w San Marino w języku włoskim. Jako, że nie miałem przy sobie tyle gotówki obeszłem się smakiem, ale wrócę tam jutro! Drżyjcie Panie z Fedarazione Sammarinese Giuoco Calcio!

Poniżej zdjęcie przed budynkiem federacji

Łukasz